Жол ақысы

Түрмеде отырып, сырттағы трамвай жолына елеңдеппін көп,
қамаудағы аңдай үндеріне қаланың үздігіп, құлақ тосарда.
Ойда екшеп: «Көңілді вагонға кіргізсе, не бермекпін?!» — деп,
бұйырса бір күн осы арман.
Қымбат көлік, қыруар қаржы, жылы теңіз жағасындағы үй,
фарфор мен картина, сирек тиындарды, құлшынып жүрген соншама ел...
Шешім қабылдады осы қиялдардың арасында ми:
«Еш ойланбастан, берер ем бәрін, болса, егер...»
Көп жылдан кейін ес-түссіз қуандым, менің де арайлы таңым атқан-ды:
Мерекеде мен кездім трамваймен көп күттірген жолдарын.
«Жол ақысы — үш тиын», — деген, оқыдым баға жетпес, анық ақпарды...
Есеп айырмасына айналмадым еш, анығы, әуре... болмадым.