Параход

Вялізны параход паспеў ахутаць дымам пахмурны порт; да нейкіх Лісабонаў альбо Лімаў бярэ людзей на борт. Мужчыны ў канацье ўзбіраюцца па трапе, і капялюшыкі ў жанчын як напаказ, куды да іх картузнаму сатрапу: ён — трэці клас. Я ведаў многіх з тых, хто зараз уцякае: вышэйшы свет; вось вершаплёт, яго тут непрыемнасці чакалі, там, у выгнанні, скажа: я ж — паэт! Давай прыспеш хаду, яшчэ адна хвіліна — і ў доўгі шлях! Наперадзе каюты... успаміны... яны заўжды жывуць на караблях. І міма астравоў Канарскіх і Азорскіх, Бермуд, Багам паедзем, паплывём — не дзеля дзіў заморскіх — назло багам. І ўсё ж ні дар бліскучы, ні старанне, на жаль, не змогуць нас уратаваць — бо неба жыхары, нібы драпежныя піранні, ад нас кавалкі будуць адрываць.