Мактаб боласи

Та-та-та-та-та-та-та-та-та-та-та-та-та-та.
Аслида у ўтмиши ҳақда нелар билади?
Эсида бор, билармон, қувгина бола эди.

Билармон бола ўқиб «Шум ҳикоялар», Бальзак
китобин, завқланарди ва ёзар эди «казак»,
нодонларча қувонар палиндромни топса,
иккинчи сўз учун ҳам хурсанд бўларди роса.
Ўз-ўзидан учинчи сўз жуда ҳам оддийгина,
Табассум уйғотади, «табассум бўлсин сенга» —
Мактаб бола доскада шундай ҳазиллар қилар,
Синф тўла болалар ичагин ушлаб кулар.
Булар бари мактабдош, илдизлар туташ эди
Ва илк муштлашувгача қўрқинчли эмас эди,
Бепарво эди илк бор дафн кўргунга қадар,
асаббузар ишларга бўйин бергунга қадар.

Хушламасди билармон совет ҳукуматини,
тушиб қолган деб билар у ўз ҳамюртларини
қизилқорин Левиафан ҳалқумининг тўрига.
Ишонар корифанга, унинг сўзи, ўйига:
«Биз яшаймиз ҳис этмай остимизда ватанни, —
тушуняпсанми? — бизга қалб ичра ҳис этгани
берилган ўта расво, ўта жирканч нарсалар,
эҳтимол, у ҳаттоки Хитойдан ҳам беш баттар.

Билағон эди, афсус, мароқсизга айланди.
Қолган-қутган дўстлар ҳам ғойибликка шайланди.
Ҳеч бир кимса ортингдан гапирмайди, кулмайди
ҳамда сен учун жонин тиккиси ҳам келмайди.

Қув эди, сердаромад бўлиб қолди. Ҳаёт шу.
Қип-яланғоч ечиниб келганда ёнингга у
оёқ-қўлинг боғласа иложсиз жинсий ҳаёт,
кўзгуга кўзёшисиз боқа олмайсан, ҳайҳот.

Махлуқ сассиқ оғзини очди, унинг ичидан
чиқиш эса — бўшлиққа тушиб қолгандай бир гап,
Демакки, чиқиш собиқ мактаб боласи учун
на эрк ваъда қилади, на фойда берар бугун.

Та-та-та-та-та-та-та-та-та-та-та-та-та-та-та.
Лек ҳозирча тилсизлик кишан солмаган унга,
Ҳозирча шошилмайлик хулосага бериб қўл,
Балки топилиб қолар чиқиш учун силлиқ йўл?