Кимилкут ва Елина

 (ч у к о т к а ч а
с е в г и  қ а й т а р и қ л а р и
м о т и в л а р и д а н ф о й д а л а н и л д и)

Сен мени севмайин қўйдинг, Елина.
Русга боқаяпсан, менинг Елинам.
Бахш этмоқ истайсан унга танангни.
Мен эса... мен чукча буғуси
    сенга керакмасман, Елина.
Ҳолим хароб бўлди мен Кимилкутнинг.
Ҳолим хароб ерда,
    ўрта оламда.

Мен шомон хотиннинг ёнига бордим,
    Ҳамма танийдиган Чарего ёнига,
Дардимни сўзладим,
    у жавоб берди:
«Йиғлама, ғам чекма, Елина яна
    сеники бўлади, қилсанг айтганим:
Бўшанаётган пайт чумо ортида
    ёнида пайдо бўл, юрагига айт —
Пешобга қўшилиб чиқсин танидан,
    шунда этигинг-ла тепкилаб ташла
Унинг қора қалбин, қоп-қора қалбин...
    Майлига, йиғласин оғриқдан додлаб,
Севиб қолсин сени қайғу туфайли».

«Йўқ, — дедим шомонга, —
    унинг юрагин
Айлантиролмайман фарёдли дардга...
     Уни қайтаролмас менга оғриқлар.
Майли, кетаверсин рус-ла, яқинда
     севиб менга ҳадя этганин энди
Бераверсин унга.
     Майли, мен эса
Кетаман ҳаётим интиҳосига,
    топиб ернинг кўкка яқин жойини,
Чиқиб кетадирман осмон-фалакка,
    умрбод тарк этиб бу золим ерни».