Мяне дыханнем не сагрэлі...

* * *

Мяне дыханнем не сагрэлі
Стагоддзі на руках сталёвых,
Я долю берагу Сальеры
Ад раўнадушша плыняў новых.

І ніткай забыццёвай дзіўнай
Мацую згублены вянок,
Успамінаю інстынктыўна
Халодную бязгрэшнасць нот.

Яны раскіданы па полі,
На кветках іх знаходзіць чмель,
А калі ўвечар выйдзеш, вольны,
Чароўную пачуеш трэль!

На тых пакінутых паўстанках,
У тамбурах, дзе сорам віс,
Старонкі драхлыя гартаю
І не спрабую жыць на біс.

А раніцамі — прэч манеры! —
Дрыжыць стамлёная рука:
Глытае згорблены Сарьеры
Густое піва ля ларка.