Я Кушнер Аляксандр, я бачыў вечны Рым...

* * *

Я Кушнер Аляксандр, я бачыў вечны Рым,
Я бачыў Самарканд блакітны з Бухарою,
Нібыта мора снілася там ім,
Я бачыў Пяцігорск з дуэль-гарою.
Таледа і Мадрыд, Жэневу і Парыж,
Разоў мо дзесяць быў і жыў за акіянам —
Такі ужо вандоўніцкі мой крыж, —
Даніну аддаваў я шчыра, і старанна
Кітаю, востраў Крыт шчаслівым месцам быў,
Ў Венецыі яшчэ я зведаў шчасця,
Не злічыш усяго, і Марбург не забыў,
І Амстэрдам забудзецца наўрад ці.
І для таго пра ўсё я гэта распавёў,
Гультай і дамасед, аматар сноў чароўных,
Каб Цэзар не знішчаў далёкіх тых краёў
І Аляксандр махнуў рукою, заваёўнік.