ფილატელისტი

სული ფილატელისტისა ნივთთა ჯამი არის,
დასალუქი ცვილი, წებო და საფოსტო მარკა,
ვოლფრამული სანთლები და ყველაფერი, რაც კი,
უჰაერო ოთახს უფრო აწევს მტვრად და ჯანღად.

თან არ ქრება სამუდამოდ; ის გაკრული ხელით,
ვიღაცის კატალოგებში დროზე ადრე ხვდება,
საშვების და ბლომების და ტავტალოგიების,
გვერდის ავლით, გამოხატავს როცა ვინმეს ნებავს.

და ამიტომ ეს ხავერდის უმძიმესი ფარდა,
ეწებება ცივ ფანჯარას და სიგარეტს ადნობს,
დაღლილი და დაძაბული გამოხედვა თვალთა,
მიენდობა ღამის წყვდიადს, სიბნელით რომ ათბობს.

უფსკრულს ეძებს და პოულობს ამ თამბაქოს კვამლში,
ისე მიესადაგება გაბრწყინებულ დარბაზს,
საგნებთან და სახეებთან სულ კავშირში არის,
მიზეზების, შედეგების დაბნეული ქარგა.

ხდება მათი წარმოსახვა სტრიქონების რიტმში,
ფერთა მონაცვლეობაა სურათებში ფერად,
ლამაზად ჩანს ფოლიოზე ამ საფონდო წიგნის,
ინვალიდთა ნაზ ხაზებზე და ოქროსფერ მტვერთა.

ამპარტავნულად პინცენტი ცივია და მკაცრი:
ეს სამყარო მისთვის მხოლოდ ალუზია არის,
სადაც ყველა ლოკომოტივს, პორტრეტსა და ყვავილს,
არსებობის ნიშა არ აქვთ, თუ არ თმობენ კავშირს

ავთენტურს და განსხვავებულს. ეს ფილატელისტი,
ავადმყოფობს სისხლძარღვების ავადობით მსგავსით,
ის ასე ქმნის საკუთარ თავს, არ აშინებს სტილი,
ცარიელი თეთრი ფურცლის — თუ უჯრედი არის.