Зіма

Разагрэю чыфір, пацухмолю сухар,
Мёд панюхаю — ўсё па крысе.
Студзень — кот-ідыёт, як сапраўдны фігляр,
Мне з падмосця мышэй прынясе.

Я штаны падцягну, кнот папраўлю ў цішы,
Хай газоўка гарыць недарма...
Пацухмолю сухар, разагрэю чыфір...
І скажу сваёй мілай: «Зіма».

Яна моўчкі натопіць вады снегавой
І адтане, як месяца знак,
І закрые сваёй залатой галавой
Змрочны холад начнога акна.

Стане песні спяваць, як калісьці кабзар,
У апалоніку ўтопіць свой смутак,
Разагрэе чыфір, пацухмоліць сухар
І адкажа мне ціхенька: «Люты.

Чуеш, міленькі мой, як шчыруе капеж...»
Адкажу ёй ціхенька: «Эхма!»
Ды прымерзне да долу чарговая мыш,
І я выдыхну зноўку: «Зіма».
\
А яна зноў натопіць вады снегавой,
Стане скрабаць па сценках катла
І заслоніць сваёй залатой галавой
Векавую імперыю зла.

Я махры закуру і спяю пра Сібір,
Мне для скрухі падставы няма...
Пацухмолю сухар, разагрэю чыфір
І скажу сваёй мілай: «Эхма!»