გვიანი სტროფები

მიწასთან ვეღარ იკამათებთ,
იმ მთელი ათწლეულებიდან,
პირველად იქ მყოფ ღამენათევს,
მეორე — მესამეც კვალში მიჰყვა.
მაგრამ ბულბულის საზიანოდ,
დაბლა ჩაეშვა, ჩაიძირა,
იმედია არ დავესიზმრე,
ვინმე ლისენკას არ ესიზმრა.

ამოვირჩევდი სხვა ცხოვრებას:
იმას, ვინც ადრე იღვიძებდა,
ყინულიან წყლით პირს იბანდა,
თავს ასე კარგად იფხიზლებდა,
ან მას, ვინც დიდხანს წიგნთან იჯდა,
იჯდა და ჩუმად კითხულობდა,
ან მას, ვინც ბაფთებს თავის თმიდან,
იძრობდა, როგორც ჩიპის ხროვას.

მაგრამ დრო ისე გაიპარა,
არც დამთავრებულა თითქმის,
სპორტსმენებიც ვერ დაიმგზავრა.
მეც ახალ ეონში ვიბრძვი,
ვიგემე ტირილი, მარილი,
შენი სილამაზე ვნახე,
როლს შევურიგდები, რას იტყვი,
კერძო დეტექტივი გავხდე?..

 ჯერ კვლავ არსებობს, მართალია,
ეს ხელუხლებელი სიღრმე,
სადაც წასვლა გვსურდა, ახლაც გვინდა,
ზურგი მოკუზული გვირევს.
განა კი შესაძლებელია,
სასუნთქი აპარატით, ასე,
ლაზერულ სისქის მეხამრიდით,
ძმა ან ამხანაგი გავხდეთ?

 და მაინც, რაც არ უნდა იყოს,
მხოლოდ მივენდობი ზეცას,
იმ ერთი საჭიროებისთვის,
მორცხვად მასთან კავშირს შევკრავ.
თითქოსდა ბევრი გავირბინე,
თავს ავწევ, გადავხრი გვერდით,
მომავალ მოგზაურობასაც,
ჩემს თავს წინასწარ ვეტყვი.