У рост крапіва каля руінаў храма...

* * * У рост крапіва каля руінаў храма Пякла локці, дзядоўнік мяне ўхапіў. А калі падрос, настаўляла мама, Праводзячы сына ў Маскву: «Не пі». Цвёрда ведае жыўнасць свае зімоўі, Толькі не я — чалавек такі, Не аднойчы сцежкі і падгалоўі Памяняўшы, каханне, хвалі, куткі, Нарэшце савок і яго перадзоннік. Лёсу заложнік свайго скупы У збядненні пасляваенных хронік Чую гук духавой трубы. Бо не звон нашых продкаў тады праводзіў Тых, што сабраліся за парог, Нібы даннікаў варання. На ўсходзе Той у пачатку змрочны дзянёк Пацьмянеў, і здаецца мне кожны атам Не арыгіналам, а дублікатам.