Зодагони наҳанг

                   Бо истифода аз оҳанги қиссаи Ю. С. Ритхэу
                           «Даме ки наҳангҳо мераванд»

Мани шикории баҳр,
Ҳоло савори киштии наҳангзанонам —
Қатори кушандагони аҷдоди худам.
Бобокалони ман наҳанг буд —
            ва модарбузургам худои заминӣ.

Онҳо чӣ гуна ҳамхона шуданд, — дақиқ намедонам,
Инро кампиракон медонанд
                               ва низ худи онҳо қисса мекунанд.
Он рӯзгор бобокалони ман ба наҳанг табдил шуд,
           ва ба шикори моржҳову буққаҳои обӣ баромад...
(Чӣ ҳам мекард? Ҷуз ин роҳи зинда мондан набуд!)
Аммо ба бародарони баҳрии кӯзпушти худ ӯ,
                                          боре ҳам даҳан во накард,
Ва писаронро раҳнамо шуд, ки эҳтироми наҳангонро ба ҷо оранд,
Ки онҳо аҷдоди накӯдили моанд.

Ин ҳама буду буд — ман дар ин боварам...
Вале, даме ки мардуми моро гушнагӣ ба марг маҳкум кард,
Ва моржҳову буққаҳои обӣ ҳам ба дурҳо рафтанду норасо шуданд, —
Он гоҳ мо барои куштанашон шино кардем,
Ба сӯи халиҷҳое, ки наҳангон
Аз дерзамоне зиндагӣ доранд:
Бигзор онҳо бо гӯшти худ
Бародарони гушнаи худро серӣ диҳанд.