— კიო! კიო!...

                                             * * *

— კიო! კიო!

წყალში მუხლებამდე მდგომი, ეტლს არ უშვებს, მდინარეში შარდავს.
ხიდთან ახლოს, მილის მოპირდაპირედ, საიდანაც ქაფი
და აბანოების საპნიანი წყალი გამოდის, მიტოვებული ეკლესიის ეზოს მოპირდაპირედ
და ეკლესის მეორე მხარეს, რომელიც ჯერ კიდევ არ აუფეთქებიათ,
ის დგას წყალში და მდინარეში შარდავს,
თვითონაც რომ ვერ ხვდება, თუ როგორ მოხვდა აქ
და სახეზე ნეტარების ღიმილი დასთამაშებს,
ხან კი სიგიჟე; შარდვა დაასრულა, ის იქ დგას,
სადაც პირუტყვი ჩვეულებრივ გადადის მდინარეზე,
დგას შარვლის გაუსწორებლად, უყურებს ნაკადულს,
წყალდიდობის მოსურნეს
და მან არ იცის რა გააკეთოს, და დგას ასე,
ორივეთი ეტლი უჭირავს და რაღაცას ამბობს,
რაღაცას ოხრავს, მაგრამ მხოლოდ ერთი რამ ისმის: — კიიო! კიო!

რა არის ეს? ანგარიში? თუ კრულვა?
ყოველ გაზაფხულზე
ჭექა-ქუხილი ხმაურობს რკინის ხიდზე.
— ეს კიო-კიოა, — სიცარიელეში იქნევენ თავს, —
გამოაგორა თავისი ეტლი — და ძაღლების ყეფაზე
ის ჩნდება ნაცრისფერ ქუდში,
თავისივე დაწებებულ წითელ კალოშებში
— აი, აი ის მოდის ყვირილით, ღრიალით,
ყველაფრისთვის და ყველასთვის უცხო და მოხუცი ქალებიც
მწუხარებით პირჯვარს იწერენ ელია წინასწარმეტყველზე,
ხოლო კაცები წუწუნებენ: — გაიარე, გაიარე, სულელო,
ან იქნებ ანდრეევოში წასვლა გინდა? — ძრავს ეტლს და
უჩინარდება დღის ბრმა ბინდ-ბუნდში ისევე მოულოდნელად,
როგორც მოვიდა, მხოლოდ ძაღლების ხმები ისმის
მის კვალდაკვალ, ხან აქეთ, ხან იქეთ...

რატომ გაჩნდა ადამიანი?
რატომ უბიძგებს როგორც ორ ბორბალს ბედი,
და ტირის დღესასწაულებზე, და ღიმილით ითმენს,
და უადგილოდ ხარობს: დავინახე მე თავად,
როგორ მიდიოდა დამკრძალავი ორკესტრის გვერდით,
და ღრძილებამდე გახსნილი და უკბილებო პირით
როგორ ხარხარებდა, იცინოდა უხმო სიცილით,
თითქოს ამბობდა, აი, კიო, შეხედეთ, კიო-კიო -
რა უნდა გამოსულიყოს მისგან! არსაიდან მოვიდა
და არავინ იცის სად ჩალპება.

— არ გადამცე,
არ გადამცე ანდრეევოს, — მეუბნებოდა
დედაჩემი სიკვდილის წინ, თავად კი ისეთი თვალები ჰქონდა...

ცოტა ხნის წინ შემთხვევით
გავიარე ეს ადგილი. ერთსართულიანი
ძველი შენობა, მეფის გარეშე აღდგენილი,
დასახლებების მინდორში, შეიძლება ითქვას, ქოხი,
ოღონდ ანტრესოლით და ვერანდაზე იჯდა
ხალხი, ყველა რაღაცნაირ ნაცრისფერში, როგორც ხალხის ფარა,
არ ლაპარაკობდნენ ერთმანეთში,
საველე ნავზე ღრუბლებიდან ჩამოვარდნილი
დაღლილი ჩიტებივით ჟღურტულებდნენ...
მაგრამ ეს არ მეჩვენებოდა უცნაურად, არც ეს თავშესაფარი
და არც მისი მკვიდრნი, არამედ ის,
რომ თითქოს მე თვითონაც იქ ვიყავი,
ვიცოდი იგი შიგნიდან
იატაკის დაფებამდე, შავი სპილენძის სახელურებით,
ყვირილითა და ქლორის სუნით, შარდითა და
დერეფანში მონარნარე გამჭოლი ქარით,
კარებს რომ აჭრიალებდა: — შემოდი, შემოდიო...

ო, არა, ეს ჭექა-ქუხილი კი არ ტოვებს სადგურს,
ეს კიო-კიო დაფრინავს ცაში
თავისი დამაყრუებელი ეტლით, და სუსტი, თეთრი
კონტრალი მისდევს მას კვალში,
ნელ-ნელა რომ ერწყმის სივრცეს და
საიდუმლო ნიშნებს აიისფერებს...

რისი თქმა უნდოდა, ვფიქრობ მღვიძარე
ნახევარი საუკუნის მერე, ოცნება და რეალობა არეული,
ვუყურებ და ვხედავ მრუმე წყალში მდგარ ადამიანს
და ისევ ვკითხულობ:
რა? ვის? — მაგრამ სიცარიელეს პასუხი არ აქვს,
არა და მორჩა! ეხ, შენ ჩვენო სრიალო, სარეცხო,
თქვენგან ვერსად წავა — იორდანე, ფლეგეტონი და ლეტე,
ვერც ვოხნა ფეხებთან... არ ვიცი... კიო. კიო.