Калі ў палаце № 6 жывеш...
* * *
Калі ў палаце № 6 жывеш,
а тым, што хворы, нават ганарышся,
сваю душу на часткі раздзярэш
і лёсу ты пакорліва скарышся.
Бо вершы ўжо не пішуцца вясной
і не здараюцца — яны адпачываюць.
Ты толькі чуеш, як парой начной
так прыцягальна салаўі спяваюць.
Дык не прымай да сэрца і ўсур’ёз
палаты гэтай строгага парадку,
і да паэзіі глухіх нашчадкаў,
і непазбежны ў старасці склероз.
