Քֆուրչի, ուշ մայր, գնաց կովկասցու...

* * *

Քֆուրչի, ուշ մայր, գնաց կովկասցու:
Վերուվար լույս ու ձեռից ձեռ գնդակ:
Բայց ո՞վ է, շուրջը շատ են հարցնում,
Չաղլիկ վաճառողն էս փողագիտակ:

Խոսքից խոսք բացվեց. Չեռնոբիլ փրկած մարդու այրի է,
Ինքն էլ ածխացած: Մի քանի վիժում, բայց վերջը էս մի երեխան բերեց:

Էլ ծանուցագիր չի գա, որ երկրորդ մարդուն էլ տանի,
Ու ռեակտորը կուլ չի տա սրան, ինչ էլ պատահի:
Ողջ տուն է գալիս ու տղայի հետ նարդի է խաղում,
Ու խաղի հետ էլ վարժում չար խոսքին պատասխան տալու,
Ու որ մտքի մեջ անվերջ կրկնի. «Լաց չենք լինելու»:

Ու տես որ իրոք լաց չեղավ երբեք: Չէ, սրանց ամեն ինչն է բաքվեցու:
Ճաշերն ու կարգը: Ու հաստատ ոչ մի անառակություն:
Եվ ահա տասը պորտով մոսկվացին դողում է իր թուխ զավակի վրա,
Այդ անկարելի հրաշալիքի կոկորդն է բուժում, ականջաբորբը,
Նայում կարմրած աչքերի խորքը...

— Լա՜վ, մեզ էն ասա, նախկինդ ի՞նչ էր կորցրել էնտեղ,—
Ախուվիշ էին անում կնանիք:— Ինչի՞ չփախավ:
— Բա Աստվա՞ծ,— նրանց պատասխանում է նույնպիսի հարցով:— Ձեր երկրի մե՛րը...
Ես էլ եմ ասել՝ մի բան տանք դրանց, մեռնելուց փրկվես:—
Ու չարանում է:— Ոտը դեմ արեց.
Հայրենիքին իմ պարտքը պիտի տամ: Հայրենիքի պա՛րտք: Չե՛մ կարող այլ կերպ: