Ժլատ, անարատ է աստղածաղիկն աշնան...
* * *
Ժլատ, անարատ է աստղածաղիկն աշնան:
Նա հոտ չի արձակում։
Այդպես ծերությունն է բուրում, հարազատս, — ծակող,
Վսեմորեն:
Ես կնստեմ եզրին մահճիդ, չեմ վրդովի
Հանգիստը քո։ Միայն տո՛ւր ինձ ձեռքդ։
Մահը լուռ է գալիս, միայն ցողունները աստղածաղիկների
Սառը սափորի մեջ այս դարչնագույն,
Գոհ ու շնորհակալ, դադարում են արդեն ջուր խմելուց:
