Խարխլված գիպսի ծիրում...

* * *

Խարխլված գիպսի ծիրում
աղջիկը թիավարում է
եւ այնպես վարժ է քմծիծաղում,
կարծես իսկապես գարուն է:

Արծաթագույն ներկի բծերը
փայլ են տալիս կույր աչքերին,
շռայլում է կոկետ հայացքները
ինչպես կես դար առաջ, նախկին,

Ճկում է սլացիկ մարմինը,
ճաքերի եւ քարաքոսների խորքում,
կարծես բոլորովին չեն թռել
այդ տարիները մեր երկրում։

Պիոներական մանկության կիրքը,
ցանկության գիպսի հետ վարտիքում,
պահել է հոբելյանական կուսությունը
ժամացույցով՝ տարի յոթանասուն:

Գիպս, ստվարաթուղթ, նրբատախտակ
կախարդական էրզաց գոյության,
պիոներները յոթանասուն տարի
թաքուն տենչացել են նրան:

Որքան արհեստածին եռանդ
խելագարված այդ աղջկա մեջ
տեր Աստված, ի՞նչ է եղել այնժամ,
ի՞նչ է կատարվել մեզ հետ...

Ձմեռ: