Я прачнулася ад сноў сваіх весніх...
* * *
Я прачнулася ад сноў сваіх весніх. Заглядаў у акенца месяц. Адматаем давайце, прабачце, мы прачнуліся, гэта значна. Ля акна ішлі сонныя: спіна, спіна, спіна. І было сонца белае ды ў зеніце. Я праязджала ля чаргі, заглядаючы ў твары. Колер бяды — адзенне іх, але, выгараўшы на сонцы, бяда іх запылілася, як сады ў канцы ліпеня. Сляпыя і худыя, цяклі — ці то арда, ці то тэўтонцы.
Блішчала ў небе лысіна Творцы, і капаў пот, як воск, з яго твару. Усё адплывала і плавілася. «Калі б заснула, — падумала, — вось так бы ішла, авечка, з пакорнай галавою на лаўца, гаворачы... разруха, дэспат, тыранія».
Я адчувала вагу нябесных тон і разумела, што віна — ёсць сон нявінных, што не мяккі Бог злуецца на мой народ, а чып у яго ўведзены з канстантаю віны, і верыць ён, што за Адама і Еву адказвае, за Вавілон, Гамору і Садом, за войны і стыхіі за акном, цароў-забойцаў, цароў забітых — таксама, за Трэці рэйх, ГУЛАГ, застой, Газпрам, за Украіну гэтую, за раддом, дзе нарадзіліся. О божа, божа, божа!
І мне захацелася крыкнуць: стоп-гульня! Змяніўся дзень, які быў учора, забудзьцеся на грахі вашых бацькоў, якія ўвялі вам пад скуру. Ачысціцеся! Ура!!!
Але ішлі яны, у кожнага дзірка ў грудзях, пальцы ўкласці, між іншым, можна.
Я прачнулася ад сноў сваіх весніх. Заглядаў у акенца месяц. Адматаем давайце, прабачце, мы прачнуліся, гэта значна. Ля акна ішлі сонныя: спіна, спіна, спіна. І было сонца белае ды ў зеніце. Я праязджала ля чаргі, заглядаючы ў твары. Колер бяды — адзенне іх, але, выгараўшы на сонцы, бяда іх запылілася, як сады ў канцы ліпеня. Сляпыя і худыя, цяклі — ці то арда, ці то тэўтонцы.
Блішчала ў небе лысіна Творцы, і капаў пот, як воск, з яго твару. Усё адплывала і плавілася. «Калі б заснула, — падумала, — вось так бы ішла, авечка, з пакорнай галавою на лаўца, гаворачы... разруха, дэспат, тыранія».
Я адчувала вагу нябесных тон і разумела, што віна — ёсць сон нявінных, што не мяккі Бог злуецца на мой народ, а чып у яго ўведзены з канстантаю віны, і верыць ён, што за Адама і Еву адказвае, за Вавілон, Гамору і Садом, за войны і стыхіі за акном, цароў-забойцаў, цароў забітых — таксама, за Трэці рэйх, ГУЛАГ, застой, Газпрам, за Украіну гэтую, за раддом, дзе нарадзіліся. О божа, божа, божа!
І мне захацелася крыкнуць: стоп-гульня! Змяніўся дзень, які быў учора, забудзьцеся на грахі вашых бацькоў, якія ўвялі вам пад скуру. Ачысціцеся! Ура!!!
Але ішлі яны, у кожнага дзірка ў грудзях, пальцы ўкласці, між іншым, можна.
