Я казаў табе «хвалю не гані»...

* * *

Я казаў табе «хвалю не гані» —
Новы слэнг паўсюль уваходзіў у звычку
У тыя, цяпер зусім далёкія дні.

...Ты цяпер адна. Над табой граніт
На пагосце ў чорцікаў на кулічках.

Зімы з лабірынтамі зорных трас,
Ачагі-навалы успенскіх свечак.
І труна ліловая сярод нас,

Скамянелы лоб твой, твой твар анфас
І ў апошні шлях папяровы венчык.

Да яго, нібыта ў землятрус,
З заміраннем сэрца прыклаўся ў храме.
Ты ўжо не баішся, мне — гэткі груз —

Клічу зноў цябе, як Антон Місюсь,
Што катаў па сцежцы яе на раме.

Быў жа час — мы бачылі разам сны,
Пілігрымавалі ў канцы вясны
Па сядзібах блізкага Падмаскоўя.

Зараз бачу вочы твае адны,
Як свае, іх заплюшчу ў зеніт зімоўя.

Дыхаю і ведаю, што не так,
Як раней бывала. І гэта — знак,
Хоць мая душа застаецца ў целе,

Не па ўзросце цяпнуць па сто, ніяк,
Утвараць анархію — дні сатлелі.

...Ты на памяць ведала вершы ўсе.
На пагост зіма халады нясе,
Прамярзае гліна — гарант разлукі.

Не магу, здаюся і пакрысе
Умываю і падымаю рукі.