Жүз жыл...

* * * Жүз жыл, Унутулган жерде жаттың туюлбай, Көрүнбөгөн наристедей жүрөгүмдүн алдында, Сандыктагы жаткан эски буюмдай. Жүз жыл, Турнанын жибин кармап колума Жылан учту деп ойлопмун мен аны. Жээкке каккан коргоочудай сыягы, балдардын бул күлкүлүү бир тумары. Жээкке чыктым басканы, Куму оозумда, Чайпалгансыйт баткагы. Мен жактырган жердин аралашмасы Камыр болгон жакта ушу, Сүйүү бар бир даамында. Талаа чөбү, гүлү камыр Мен аркылуу сөзгө айланган маалында, Назиктигим санаам менен басылып Жарым-жарты жабылган кез баамымда. Балапандар учуп жаткан жеринен, Жибим колдон чыгып, ага урунуп, Өзүңө окшоп сактап келем сени мен, Септен бетер сандыктагы салынган. Же бир кооз термедей, Же саймадай илгерки эски сайылган. Кургагыча таңдайым, Айтсам экен дагы канча нерсени, Бирок баарын батыралбай калбайын, Сөз толтуруп жатам чайкап оозума. Турнамдын бул жибинен, Келечекке жол улаймын ар дайым. Мен балапан, Деңизден ары жашачумун, эстедим, Аркы өйүздөн келип баарын өрттөдүм.