ვეშაპის შთამომავალი

(გამოყენებულია ი. ს. რიტხეუს მოთხრობის „ როდესაც ვეშაპები მიდიან» მოტივები)

 მე ვარ ზღვის მონადირე
ახლა გავხდი ვეშაპთან მებრძოლი —
ჩვენი ახლობლების მკვლელთან:
ჩემი წინაპარი იყო ვეშაპი,
დიდი ბებია კი — დედამიწის ქალღმერთი.
როგორ დაქორწინდნენ — ეს ზუსტად არ ვიცი.
ეს მოხუცებმა იციან,
ისინი მოგიყვებიან ამას.

გახდა მაშინ კაცი
ჩემი წინაპარი ვეშაპი და დაიწყო ნადირობა
ვალუსებზე და სელაპებზე...
(რა ექნა? სხვაგვარად ვერ გადარჩებოდა!)
მაგრამ ზღვის ძმებზე
ის არასოდეს ასწევდა ჰარპუნს
და უთხრა ვაჟებს
პატივი მიეგოთ ვეშაპებისთვის, ჩვენი კეთილი ნათესავებისთვის.

ეს ყველაფერი იყო — მე მჯერა ...
მაგრამ როცა ჩვენი ხალხი შიმშილით კვდება,
ვალუსები და სელაპები კი შორს წავიდნენ — ვინ დაეწევათ,
უკვე მოსაკლავად
ჩვენ ვცურავთ ამ ყურეში, სადაც ვეშაპები
დიდი ხნის განმავლობაში ცხოვრობენ:
დაე, მათ თავისი ხორცით გამოკვებონ
მშიერი ძმები.