Памятаць мне, пакуль не сканаць...

* * *

Памятаць мне, пакуль не сканаць,
Як доўга з дзяжурства бацькі чакаць.
Маці пярэ ў цынкаваным карыце,
А потым мяне ў тым карыце купае.

Канца-краю не бачна, канца-краю!
Нават бабуля яшчэ маладая,
Дзеду не трэба ўвагі дактароў,
І ў Крамлі яшчэ Мікіта Хрушчоў.

У ракетах гаротныя цюцькі ўзляталі.
Ад мяне лёс іх горкі так доўга хавалі...
І канца мы такога зусім не чакалі.
А чэраўка часу не любіць дзень посны.

А часу лапачкам прагным так млосна,
А часу вочкам бывае зайздросна,
Але ў канцы ўсяго не будзе болей часу
Бо так паабяцаў нам шчыра Анёл ясны