დიდხანს მიწაში ინებივრე, იმხიარულე ...

                            ***

დიდხანს მიწაში ინებივრე, იმხიარულე,
ბოლოს კი, როცა დაჰკრა საათმა,
იმ უსარგებლო სიზმრებიდან გამოიღვიძე,
მძიმე თავი ზანტად ასწიე,
გაასწორე მოხრილი ქედი,

ელვას ფერადი ხერხემალი გაუხრაშუნდა,
ჭექა-ქუხილმა მოიცალა მოკვდავებისთვის,
შიშმა უეცრად ამაყი ცაც გააკანკალა,
მსხვილმა სეტყვამაც მიმოფანტა ქვები იქავე,

საზაფხულოდ რომ იქცევიან წაგრძელებულ
და ბასრ წვეთებად, მარცვალთა მსგავსად,
რომელთაც უნდათ აღმოცენდნენ,
მნიშვნელობა არა აქვთ რითი:

ზურმუხტისფერი ბალახით თუ ხაკისფერი ტყით,
თუ სხვა რამ ხშირი ნაზარდით ახლით...
— დიდხანს იწექი შენ მიწაში,
ნებივრობდი და უსაქმურობდი, მაგრამ — აი, დრო,
რასაც გულწრფელად შენ დაელოდე, —

რადგან ჯობია დაგეძინოს, ამაოების ზიზღით გაჟღენთილს,
მშვიდად, უძრავად ამ ხანმოკლე სიცოცხლის პატრონს,
ვიდრე აგებნეს სიბნელეში ნაბიჯი შენი,
გზის ნეკნებიან ზედაპირზე მცირე შეხებით,

ხანდახან რომ ფეხსაც წამოკრავ, მხიარულად გაიცინებ და
იქადაგებ: «ყველაფერი კარგადაა, დიდებულია!» —
ამიტომაც გიწოდებენ, რადგან ნამდვილი სახელი
მათ არ უწყიან, — მეტყველ მდინარეს!..