Пас аз қатъи мавсим

1. Элба

Чун Ҳафтаи шавқу шӯр — аз вебраву аз хурмо,
Сар мешавад январ ҳам аз моҳи майи Элба.
Аз дав-даву аз тозиш пур мекунад оламро,
Ҳам хобравонро хоб дар кӯшку дар кулба.
Гарчи бувад он кӯтоҳ, бар ҳамсафару ҳамроҳ
Бояд нафарозӣ чашм, бояд нанамоӣ далқ.
Марди сафаре, ки ӯ омад зи Азови мо,
Ё омада аз дашти Ҳинд ӯ чу навои халқ.
Вазнин фуруд ояд дар обрави пурях
Як пардаи меғие дар домани боди суст.
Якранг тапад ҳам нуф дар синаи барфи шах,
То чархиши дунёро вайрон бинамояд чуст.

2. Утриши Урал

Фасли баҳорон асту он ҷо хонаҳо созанд
Аз чодару болоро ҳар гун иморатҳо.
Мардони ришдорро «хип» гуфта менозанд,
Аммо занонро «скво» хонанд дар ин ҷо.

Аз шоҳроҳ оянд раҳҳо сӯи майхона,
Дар рӯзгорон ҳар тараф гашта пароканда,
Мӯҳои сангии адирҳоро зада шона;
Андар паси пул пул, зи баъди вожаҳо ҷода.

Ҷое, ки қаҷ гаштаст дайм аз наъли ин ёна,
В-он кӯкҳои моргун бо ҳам гираҳ хӯрданд.
Ҳангоми «утриши Урал» омад чу афсона,
Гӯӣ ки хуршеди зарин аз тирагӣ хурсанд.

Дарвешҳою бихрадон бе қасду чуну чанд
Бошанд кӯҳҳои сутурги чун қаландарҳо,
Онон бипайвастанду охир ҳалқае гаштанд,
Чун ҳамсароён яктану бисёррӯ аммо.

Гардид зоҳид қаҳрамон, гӯё ки дар беша,
Дар байни раҳ бо раммае ногаҳ дучор омад.
Овози андар сина нобуди худ аз реша
Аз домҳое баркашида, беғубор омад.

Тӯмори монанди китоб якоршинаро
Вақте баромад аз ҳудудаш, ҳамараҳи худ бурд.
Муфтии маъзуле ту гӯӣ буду аз дунё
Рӯ бар сияҳкориву бар ғоратгарӣ овурд.

Дар селканда рехта, бо хораҳои тез
Не пуштаҳо, бал номҳо бардорад он боло...
Он иттиҳоди шоду хуррам шуд чу хурду рез,
Ҳар як навишт охир базудӣ номаи худро.

Хобид дар водӣ шаби торики Осиё,
Ҷое, ки таркаш карда, оварданд хоби муфт.
Бузбозии пурғуссаро карда раҳо ноҷо,
Гӯё сари Самсон ба зонуи Далила хуфт.