დაწყევლილი დედა იყო, ცოლი კავკასიელისა...

                            * * *

დაწყევლილი დედა იყო, ცოლი კავკასიელისა.
ჰყავდა მზისფერი ბოცვერი, სულ რომ ბურთივითა ხტისა!
სხეულით ვაჭრობდა თითქოს,
სინამდვილეში ვინ იყო?

ჩერნობილელი ქვრივი თქვეს, — სულ გაშავდა ნელა-ნელა,
ორჯერ მოწყდა ნაყოფი და ბოლოს მაინც მოახერხა.

ქმარს არ გამოიძახებენ, რეაქტორში არ ჩასვამენ,
მოდის სამუშაოს შემდეგ და ნარდს შვილთან ითამაშებს,
ეკითხება: აბა, ვინ ხარ?“ — სწავლობს დაბრუნებას ხურდის,
ის ჯიუტად უპასუხებს: „მე მაინც არ გადავიხდი“.

და არ ტირის. ბაქოური აქვთ მათ რეჟიმიც და კვებაც.
ქალს მენიუ არ სჭირდება.
ათ თაობის მოსკოველი დაჰკანკალებს გაჭვარტლულ ბავშვს,
ამ სასწაულს შეუძლებელს, ჯერ კვლავ თითქმის ხელუხლებელს!
ამ მომღიმარ სახეს, თვალებს და სხეულზე გამონაყარს ...

”შენს წყალობას, ერთი მითხარ, რად არ ედგა სახლში ფეხი?” —
ანდა ის ჩერნობილელი, როგორ არ გაექცა ერთი?
— მაგრამ, ღმერთი? —
თან კითხვებზე პასუხობს და თან აგინებს მათ ქვეყანას. —
ეს მე თვითონ შევთავაზე, რომ იმართლოს თავი, მაგრამ —
ბრაზდებოდა: — ჯიუტობდა — არავითარ შემთხვევაში!
სამშობლოს წინ! სამშობლოს წინ! სამშობლოს ვალს ვერ გადავალ!