ყინულს რომ არ ეღალატა...

                            * * *

ყინულს რომ არ ეღალატა, მდინარეზე ფეხებს ვწევდი,
მერე ბედნიერებიდან უფსკრულისკენ მივიწევდი...

მაგრამ როგორ? ვერ ვწვდებოდი საიდუმლოს ცვლილებათა,
ვინ ვიყავი, ვინ ვარ ახლა, რა მქონდა და რა მებადა?

ქრება, როგორც მთის ნაცარი, ქვიშა, წიწაკა და ნავი,
თითქოს კინოსურათიდან ამოჭრილი არის კადრი.

და მეზობელ ქალთა თვალწინ, მანქანებს და ძაღლებს შორის —
დილაც ისე დაიწყება, დღეც ჩაივლის ასე შორით.

როგორ ვიყო მე აქ მშვიდად, ირგვლივ როგორ ვიტრიალო?
მდევენ ხმები და ზურგსუკან ფოთოლთ შარი-შური მათრობს.

ელვა, ცხენები და მგლები, სასიკვდილო ხმები მტერთა...
და ჰა — უცებ ვოლგის მაგარ ნაპირებზე გეღვიძება!

ღმერთო! გაჭერი ყინული, მიუწვდომელ ფერთა გარსი...
შემდეგ კინოსურათიდან ამოჭრილი არის კადრი!