Нахустин ман будам, ки аз хоб бедор шудам. Моҳи бузурге дар...

* * *
Нахустин ман будам, ки аз хоб бедор шудам. Моҳи бузурге дар
осмон шино мекард. Бо ин ҳама, мекушоем бофтаро, бубахшед,
роҳи ҳама ба сӯи нуқтаи бедорист. Қад-қади тиреза хобидаҳо
мерафтанд: тахтапушт, тахтапушт. Ва офтоби сапед дар қиём
буд. Ман аз паҳлуи навбатиён мегузаштам ва ба чеҳраҳо нигоҳ
мекардам. Ранги бадбахтӣ — либоси онҳо, аммо дар офтоб
сӯхта, бадбахтишон ғуборшишта буд. Ҳамонанди боғҳо дар
ҷигари тобистон. Нобиноён ва лоғарҳо шино мекарданд, —
ӯрдаро мемонданд, на олмониёни қадимро.
      Тоси сари Офаридгор дар осмон яллақос зад, ва Хай (арақ)
аз рӯи Ӯ ба ранги муми сапед мечакид. Ҳама гудохта мешуд
ва мешорид. «Агар ҳам хоб мебудам, — андешидам, — ҳамин
гуна роҳ мепаймуданд, айнан, гӯсфанди сархами гуноҳолуд ба
сӯи сайёд, тасдиқкунон: харобӣ, худсарӣ, ҳукмронӣ!»
      Ман ҳамаи равиши осмонро эҳсос кардам ва дарёфтам,
ки ҷумларо гуноҳ хоби бегуноҳон аст ва Худои меҳрубон
озурдаи мардуми ман нест, баракс, ба бузургии Ӯ гуноҳони
бузург дамида шуданд ва Ӯ бовар карда, ки барои Одам ва Ҳаво
Ӯ ҷавобгар аст, ҳамчунон ки барои фоҷеаҳои Болбул, Ҳомаро ва
Содом, барои ҷангҳо ва ҳодисаҳо ва шоҳони қотил ва қотили
шоҳон ва Рейхи севум, Гулаг, дар ҷо позаданҳо, барои Газиром,
Украина ва таваллудхонае, ки дар он зода шудем. Оҳ, Худоё,
Худоё, Худоё!
       Ва ман мехостам дод занам: бозӣ бас аст! Рӯз дигар шуд, он
чи дирӯз буд, нест, гуноҳҳои падаронро, ки зери пӯсти шумоёнанд, фаромӯш кунед! Пок шавед! Ура!!!
       Вале онҳо мерафтанд, синаи ҳар кадомашон сӯрох дошт:
эҳтимоли сарнавишташонро ҷой кардан ҳаст.