Ўзимдан хафаман, — ўз айбим учун...
* * *
Ўзимдан хафаман, — ўз айбим учун
ўзимни қарғайман мен бундан буён:
таъбир жоиз бўлса, ўзга дунёга
кетдинг сен муқаррар, беном-бенишон.
Юз йиллаб чин дилдан хизмат қилгандинг,
иккига бўлиндинг бир онда ул дам, —
йўқ, менинг севимли ликопчам, йўқ, йўқ,
эй айлана параллелограмм!
Йўл қўймайман изсиз йўқолмоғингга:
столда ўрнинг бор эди бегумон,
байрамда дастурхон безаги эдинг,
ҳар қалай, турардинг гуллангансимон.
Инқилоб, фуқаро ва икки жаҳон
жанги, советлардан гоҳ лутф, гоҳ талош,
тўқсонинчи йиллар — ақлга сиғмас,
барига мардона берганинг бардош.
Кечир, пиёз, сарёғ, шўр нарсаларни
суйганим-чун қўлга пичоқ олганман,
сенга баъзан қайноқ таом қўярдим,
совуқ егуликлар қўярдим баъзан.
Сен қолгандинг нодир идишларимдан,
ишлатилар эдинг қадим-қадимдан,
афсус, асролмадим сени, ҳолбуки
ёд, хотира эдинг боболаримдан.
Бир бор ишлатувчи аср ўғлиман,
уриндим: ҳеч нарса этолмадим жам:
ўттизинчи йиллар ломбардга элтмай,
алмаштиришмади шакар, нонга ҳам.
Алвидо, эй отамерос ликопчам! —
мендан мерос бўлиб қолмассан букун,
лек, ишонгум, ноёб идишлар учун
алоҳида жаннат, мангу роҳат бор.
