Ահա եւ տոները մոտենում են, ոնց պոետն էր խոստացել...

* * *

Ահա եւ տոները մոտենում են, ոնց պոետն էր խոստացել,
խմորն ուռչում է, չամիչը՝ թրջված, ուտելիքներ են ծրագրվում,
մգեցրած պատուհանների, հիշողության պես սառած լույսը
քրտնել, երգում է մոսկովյան թագավորության սահմաններում:

Ինչին էլ ձեռք գցես, բոլորը աշխարհագրություն է՝
մինչ Նախոդկա ընկիր-ելիր ամեն մի խրամատում
հետփոստային տարածքում գարունը հուրհրում է
եւ պտուղը կանաչի ոգու մեջ է հասունանում:

Հայրենիքի ծխոտ բույրը արցունքաչք ելնում է վեր,
երկնային տաշտի մեջ լողում ղողանջում են զանգերը.
լվանալ պատուհանները մինչ Մաքուր Հինգշաբթի՝
ժամային ինը գոտիներում փայլում են ապակիները:

Մեզ բոլորիս — Աստծո ցողը, օտարին եթե ոչ ցավ, ապա մահ,
բոլորս տոնին սպասենք, փոփոխության, պատասխանի,
եւ ձգվենք, ապակիները մաքրենք ոտնաթաթերի վրա,
որ անցյալ տարվա թերթի ազդօրինակի պես փայլի:

Տոնը մոտենում է, արեւի շողերով անցնում մեր միջով՝
Չուկոտկայից՝ Յավայի եւ Լենայի միջով դեպի Բայկալ,
Իրկուտսկից դեպի Կուրգան եւ Սամարա եւ Վոլգայով՝
միանգամից Մոսկվա, Պետերբուրգից մինչեւ Կալինինգրադ:

Երկրի տարբեր հեռուներում լցնում եւ խմում են,
բացում սեղաններն ու հարմոնները, ցնցվում է սպասքը,
ապակե ընդհանուր օդը լվացված է մինչ կարմրելը,
եւ փայլում, շողում, այրվում է ոնց զատկի հրաշքը: