Անտառի թավուտում տանջալի, քաջարի...
* * *
Անտառի թավուտում տանջալի, քաջարի,
Որ գովերգել է մախմուրում Գլինկան,
Դեմքս փայտացավ ջրհորի ջրից՝
Որի երեսին սառցիկներ կային այնքան:
Բորն համբավ ունի հորդուն սաղարթով
եւ, ետ դառնալով, հասնում էր-հակվում
ամպաշողի մեջ թափանցած-թարթվող
լուսատուների ծակող պսակում:
Այնժամ մենք էլ ի՞նչ,կարծես, չտեսանք:
Քմծիծաղ տալով ազատամիտն անբեկ
եւ մենաստանում զիլ հնչած զանգը
չլծեցին մեր փոքրիկ զամբիկը:
Եվ չսեղմեցիր դու տակը սամույրենու
ձեռքերդ-պսկովյան քաջասիրտ ասպետի:
Ես, լրիվ տրորված, ոտքով էի գնում՝
խանութից օղի բերեի պիտի:
Դու շատ էիր նման ռուսական
ծծմոր, ով հագուստ է կրում
Կրծքերին իր նեղ անխուսափ, սակայն
Մի բան է Աստըծուց պաղատում,խնդրում
եւ օրոցքի գլխին իր տիրուհու՝ արթուն է.
միայն չմրսի նա, քնով չմնա...
Եվ հենց հրացոլքը հասնում է տանը,
Դաստակերտներն ասես նորից են բոցկլտում:
