შენ ეს ღამე სალოცავად აქციე...

                * * *

შენ ეს ღამე სალოცავად აქციე,
ყველაფერი ასე გადააქციე:
ეს უბრალო წყალი, პური და ღვინო.
ბერის ლოცვას ცეცხლის მღერა აზვირთებს,
ღამეს გასცქერს მღვდლის თვალების აკიდო,
სუფრის ტილო აღსარების საჩინოდ,
მუხის მკერდზე მაგიდაზე დაიდო.

ო, სამყაროვ, წმინდა-წმინდა ქმნილებავ,
სახლო, უფლის ბრწყინვალებავ, დიდებავ,
ხარ რეფტერთა, ქვათა ერთიანობა,
მიწიერის ზეცით დაგვირგვინებავ,
უძღებ შვილებს მიეც ღამიანობა.
სადღაც ისევ წაიმღერებს მამალი,
გაქცეული გული არის ზღვასავით.

ცრემლების ღვრით, სადაც იარებია,
მოვალ ღამით, გნახავ ისევ ვნებიანს,
სისხლი ისევ აჩქეფდება ძარღვებში.
ამქვეყნიურ სიბინძურეს ვერ ვზიდავ,
მხიბლავს ისევ ქალწულთა ფარდაგები.
არ მკითხავენ სად ვიყავი, თუ სად ვარ,
სკამს უბრალოდ გადასწევენ ბუხართან.