სამი ექვს სტრიქონიანი ლექსი სიტყვით «წყალი»

ზეციდან, როგორც ცარიელ ქილას,
მრგვალსახოვანი გვერდებით სქელით,
ორთქლმდინარ ჭურჭელს გადმოდის წყალი.
ყველა სადენს თუ სადენის ღილაკს, —
რომელიც ხვრელში ნელ-ნელა შედის,
აგდებენ თოვლში, სულ რომ აქ არის.

ჩვენ ვცხოვრობთ როგორც წყალმცენარენი,
ბუნდოვანი ცის ცარიელ ფსკერზე,
სადაც საცრებით გადააქვთ წყალი.
და ტკაცა-ტკუცით არემარეში,
უმისამართოდ ჩვენს ირგვლივ ფრენენ,
მატარებლები უგზოდ მავალნი.

ხოლო როდესაც ბორბლების ღრჭენა,
გაიყინება კიდეებს მიღმა,
იმ ყოველ წვეთში ჩაქრება წყალი.
და მერე მწყემსი მიგვიყვანს მთებთან,
და დაგვანახებს ქალაქებს ძვირფასს,
როგორ სუნთქავენ შავ ხვრელთა ალში.