შენნაირებში მშვიდობა სუფევს...

1

შენნაირებში მშვიდობა სუფევს,

დაკიდულ ბუდეს ეცემა შუქი,

კი არ ეცემა, წვეთავს და ფეთქავს,

ხელებში ჭმუჭნის და ლაპარაკობს —

მე თვითონა ვარ სიცარიელე,

თავს ვიყვან ხელში და ვხედავ ჩემს კვალს,

კი არ ეცემა, წვეთავს და ფეთქავს,

იტყუება და სულაც არ იწვის...

და სამყაროში კუნძულზე გავლით

და ამ კუნძულზე გაშლილი ქუსლით,

მოედინება დენი კი არა,

შიგნიდან სისხლის ნაკადი მთელი...

და ამბობს, მე აქ კი არა ვცხოვრობ,

გემსახურებით, საყრდენად ვდგავარ,

მივედინები, როგორც დინება,

ერთადერთ სისხლის თავშესაფარში...

წავიდეთ, როგორც საამო ცეკვა,

მომაკვდინებელ მზერისკენ ვდიოთ,

იმ ცხელ წერტილებს

ორმოებს და ყველაფერს ირგვლივ...

ის არის ცეკვა, როგორც მერცხალი,

იმავე მკვდარი მერცხლის ხახაში,

ისეთი ცხელი მუწუკებით,

ასეთ გაურკვეველ სიბნელეში...

და ყველა ცეკვავს საცეკვაოს,

ფრენენ დამსხვრეული საფრენებით,

რეკავენ შეწყვეტილი ზარის ხიბლით,

ეს ის სიმღერაა ყველაფერზე...

ისევ ისეთივე ესპანელთან,

როგორც ისინი, ვინც მიდიოდნენ,

ცაში საჰაერო კიბეებით

და სიზმრებს ამ სიზმრებში

აგროვებდნენ!..

2

დღეს თოვლია, მასთან ერთად

ვით მავალი ქარიშხალი,

მიჰყვებოდა ბილიკს მზერა,

კაშკაშებდა თვალთა ალი...

და სიცრუე შინაგანში,

მაინც სიწმინდეზე იწვა,

და მირბოდნენ წლები იმით,

იღლებოდა რითიც მიწა...

ბედმაც, უბედობამაც, როგორც ტრა-ლა-ლა,

დედამიწა ხმაურით შემომატარა...

სხვის სახელით ფერმკრთალი,

მთლად ჭკუაზე ვერ არის,

ფიქრი ნაოსნობაზე,

ვეღარაფერს მოახდენს...

როგორც კვამლი თოფიდან,

არაფერი მოდის და

უნდა დაგემშვიდობო,

პირქუშ დღეებს შავბნელს,

მე სულ ჩამოვცილდები

— და შენ და შენ და შენ?