ობლობა

ქოხში სიცარიელეა. ქარი დასეირნობს.
გაყვითლებულ ფოტოებიდან,
როგორც ჩანს, მასპინძლები იმზირებიან;
მათ შორის სივრცეა.
კედლებს მიღმა, როგორც კარი ჟანგიანი საკიდებით,
სევდიანად ჭრაჭუნებს სასიმინდე.
ყველგან ცოტახნის წინანდელი სიცოცხლის კვალია —
კოვზები, თასები.
მეჩვენება, რომ ნივთები რაღაც მტკივნეული საყვედურით იყურებიან,
როგორც მიტოვებული ძაღლები ან კატები.
რამ აიძულა ხალხი დაეტოვებინა მშობლიური კედლები?
დამსაქმებელთა დაპირებებს? არასტაბილურ მომავალს?..
სიმშვიდეა. მხოლოდ სასიმინდე
უკრავს თავის მწუხარე მუსიკას.