Լքում են հավքերդ քեզ, երկի՛ր...

* * *

Լքում են հավքերդ քեզ, երկի՛ր։
Հեռանում են զենիթ։
Ամայացող երկինք
ձգված լարն է զնգում քո ձենից։

Այնուհետ, անցած խռռոցային բասի,
փոփոխվում սպիտակ ժխորի։
Նրանց ձայներով, ով զոհվեց երկնային դասում,
դու չես ջերմանա։ Լոկ միտքն է խորին

խփվում պատեպատ ու ստում բարձրագոչ՝
մի ելք փնտրելով գողավարի
նրանում, որ պոետաց շքախումբն ինքնակոչ
ինչ-որ բան համատեղ կարարի։