ის თითქმის მგელივით იყო, თითქმის ზღვასავით...
* * *
ის თითქმის მგელივით იყო, თითქმის ზღვასავით. ის ცხოვრობდა ჩემთან და მასთან ერთ ბინაში და ჩვენ ამას შეგუებულნი, ვლაპარაკობდით არა სამყაროს მშვიდობაზე, არამედ ამ ქვეყნიურ სიყვარულზე.
წყვილს ვაჟები ჰყავდათ. ის ჩემი ასაკისა იყო, მაგრამ რაღაცით უფრო მობერებული. ჩემი საზრუნავი ის იყო, რომ თავი სრულიად მიმეძღვნა მისთვის. იგი არ აპროტესტებდა, ეს ბრძენი იყო, თავი აუვსო აღმოსავლური ზღაპრების სუროგატებით, რქის ნიღაბში ის ყველაზე მშვიდი ცხვარი იყო. შენ გახსოვს ვინა ხარ აქ, როგორ შეგვიყვანე? შენი მეთვალყურეობის ქვეშ გაფუჭებული, ვერ გაცნობიერებული საჩუქრისა, ამიერიდან თეძოებზე მოჭიდებული, საწყალი, როცა სიყვარულის გამო კი არა, ცნობისმოყვარეობის გამო კი არა, როცა არა მეგობრულად, არათანაბრად ვიხევდი უკან, მაგრამ თითქოს ჩემს სურნელს ვიფერებდი, მე ჩემი მოთხოვნები გადავასახლე. და ჩარჩნენ, როგორც ძველ დროში იტყოდნენ ხოლმე...
სადგურზე მცხოვრებ დეიდასავით ცხოვრობდა ქვეყანა: ბილეთი ჯიბეში, თხელი კვანძები, მაგრამ აი, შემადგენლობას არ იძლეოდნენ. და ჩვენ მივფრინავდით ყინულის რწმენაში! მან მესამე კანონიერი საშვილოსნოში გააჩინა და მუშტში ტიროდა. კედრის ხის სურნელით, მარილიანი ტალღით, ჩიტას შავი ჰაერით, მე ვბრუნდებოდი მის სახლში ღორული სახითა და სათადარიგო ქალის ბედნიერებით.
მე ოცი წელი არ გამიხსენებიან ისინი. ისინი მთელი თავისი ოჯახით გაუჩინარდნენ მაშინ, როდესაც მან მასწავლა ყველაფერი ის, რაც უნდა იცოდე სათადარიგოთა კოჰორტაში.
ის თითქმის მგელივით იყო, თითქმის ზღვასავით. ის ცხოვრობდა ჩემთან და მასთან ერთ ბინაში და ჩვენ ამას შეგუებულნი, ვლაპარაკობდით არა სამყაროს მშვიდობაზე, არამედ ამ ქვეყნიურ სიყვარულზე.
წყვილს ვაჟები ჰყავდათ. ის ჩემი ასაკისა იყო, მაგრამ რაღაცით უფრო მობერებული. ჩემი საზრუნავი ის იყო, რომ თავი სრულიად მიმეძღვნა მისთვის. იგი არ აპროტესტებდა, ეს ბრძენი იყო, თავი აუვსო აღმოსავლური ზღაპრების სუროგატებით, რქის ნიღაბში ის ყველაზე მშვიდი ცხვარი იყო. შენ გახსოვს ვინა ხარ აქ, როგორ შეგვიყვანე? შენი მეთვალყურეობის ქვეშ გაფუჭებული, ვერ გაცნობიერებული საჩუქრისა, ამიერიდან თეძოებზე მოჭიდებული, საწყალი, როცა სიყვარულის გამო კი არა, ცნობისმოყვარეობის გამო კი არა, როცა არა მეგობრულად, არათანაბრად ვიხევდი უკან, მაგრამ თითქოს ჩემს სურნელს ვიფერებდი, მე ჩემი მოთხოვნები გადავასახლე. და ჩარჩნენ, როგორც ძველ დროში იტყოდნენ ხოლმე...
სადგურზე მცხოვრებ დეიდასავით ცხოვრობდა ქვეყანა: ბილეთი ჯიბეში, თხელი კვანძები, მაგრამ აი, შემადგენლობას არ იძლეოდნენ. და ჩვენ მივფრინავდით ყინულის რწმენაში! მან მესამე კანონიერი საშვილოსნოში გააჩინა და მუშტში ტიროდა. კედრის ხის სურნელით, მარილიანი ტალღით, ჩიტას შავი ჰაერით, მე ვბრუნდებოდი მის სახლში ღორული სახითა და სათადარიგო ქალის ბედნიერებით.
მე ოცი წელი არ გამიხსენებიან ისინი. ისინი მთელი თავისი ოჯახით გაუჩინარდნენ მაშინ, როდესაც მან მასწავლა ყველაფერი ის, რაც უნდა იცოდე სათადარიგოთა კოჰორტაში.
