Համաշխարհային չենք, ոչինչ, այլ՝ մարզային...

* * *

                                                                 Թ. Կիբիրովին

Համաշխարհային չենք, ոչինչ, այլ՝ մարզային։
Հասակներն են մեր հասնում այրված կեչուն։
Մի կերպ կստացվի, կառչե՛լ,— բառը բառ է.
մեր սառնամանիքներն այստեղ նրան կզարմացնեն։

Կտցարներ ենք մենք կտցարների մեր ճահճում։
Կճանաչեմ ես վեցնյակն այս ամենուր:
Իսկ անցնող կտցարներին,— հեռո՛ւ է ձեզնից,— կասեմ,
թե նրանք իրոք տրվեն Դանուբին կապույտ:

Գոռոզամիտ Տիբեր, թեթեւամիտ Սենա։
Ձեր իրերի համար ճամփին ուշադիր եղե՛ք։
Այստեղ տղամարդիկ խոսում են սահուն:
Կանայք՝ դիտավորյալ դատարկ դույլեր տանում։

Թե ջուր վերցնես Դանուբից ու Տիբերից,
ինքնին բառն այն սառնամանիքից հիշիր,
մեզ՝ տնակյացներիս, թաղի տրամաչափի:
Մեր Դանուբի փոսում վարդը կհայտնվի: