Гӯянд, сари кӯҳи Арорат...

* * *

Гӯянд, сари кӯҳи Арорат,
Киштии Нӯҳ ба хоб аст.
Гӯянд, гӯри Ҳобил ба дурест.
Чашми маро аз хоки даманда як сӯ каш.

Ва аз зарраҳои дар хок тапандаи набз,
Нигоҳи маро бубар аз тӯдаҳои полисӣ,
Гӯши маро бубар аз ёсҳо ва оҳангҳои ҳарбӣ.
Гӯянд, чун озурда шавӣ, — ту тӯфони Нуҳӣ.
Гӯянд, чун раҳо ёбӣ, — ту Вифлеем.

Бинамо сўе, то чашм аз диданаш биосояд,
Бинамо роҳе, ки гурез бошад ба халосии кӯдак.
Аз рӯи нишонаҳои вижа ман ҷобаҷоиро медонам:
Ту аз хашм меҷӯшӣ, чашмҳоро бозӣ доронда.

Аз рӯи далелҳои охирини саҳрои нигоҳи шахсии ман:
Инсонияти аз андешаҳои ту зода,
Ҳар қадаре ғамаш бихӯрӣ, ҳар қадаре дамаш бигирӣ,
Ҳар қадараш ҳам ба куштор бубарӣ,
Эҳё мешавад.

Ман, кайҳост, ки таронаҳои парандагон,
Симфонияи сӯзанакҳоро намешунавам.
Офардаҳои бегуноҳи ту ба даравгоҳҳо намебароянд,
Зангӯлаҳо бо рангҳои нилӣ дар ҷавзорҳо намерӯянд.
Оё офаридаҳои туанд инҳо? Нишонам деҳ.

Ҷилди Замин фасурда шуд,руҳ аз хастагӣ коҳид.
Пиру ҷавон ба дӯшам, ман танҳо то ду шумурданро омӯхтам.
Метобад, ки ҳанӯз калобас ҳаст, ба хокистар
Табдил нагардонида. Куҷо ҳам мегурезам бо ин дуи рӯи даст?

Ҳама сӯи варта меғеланд, биёву бубин ва ба ҳукм биншон.
Нигоҳи тарозудори маро ба сўе бубар!
Нишонам бидеҳ, ки чӣ гуна биистам
Ва ба чӣ сўе бубинам бо ҳамин дуто?
Аҳдам деҳ, ки парвандаҳо аз дасти ту пар мекашанд.