Охирин муноҷот

                                           Quid mihi vobiscum est, infelix cura, libelli...
                                                                                Ovid, Tristia, II, 1
                       (Магар метавонам ҳоло кор гирам бо шумо, бо шеърҳо ва китобҳои сарсахт?
                                                 Овидий. Муноҷоти ғамангез. Китоби. 2, қисми 1)

Чӣ гӯям, алвидоъ, китобаки бечораи ман! Мегузорам
                           туро садои авроқгардонӣ, дамондан
ва пуф задан, мисли шушҳо ва ё пӯсти баян,
                      сағирае миёни бародарону хоҳарон, мисли ту, талхком
сағираҳо, чу баргони амвоҷхӯр дар соҳили ин сӯи Лета*
                                дар чакалаки сафедорони сиёҳу сияҳбед.

 Хеле боядам шино кард ба соҳили он сӯ бо заврақи ғиҷирросии тагпаҳн
                                              то даме аз ёд набарорам, ки номат чӣ буд,
ва бародарони туро бо хоҳаронат, хешон ва наздикон,
                   то даме ки наҷаҳам аз заврақ, чу нуқраи сиёҳ дилро чарақса дода
ва нагӯям: авроқ нагардонед, китобҳои нафриншуда,
                                                  ман шуморо ҳаргиз нанавиштаам!

 Вале ту зиқ нашав ва гиря макун ва ба бад ёд накун.
                             Маро аз ёд бубар, ларзида дар чакалакзори ҳамешағуруб
Дар байни хоҳарону додарони ларзон — мисли ту, ятимони талхком...
                           ...Аммо баъди чанде зимистон мешавад, баргҳо меафтанд,
Дар хазонрези онҳо шавқун мекунанд харгӯшҳову рӯбаҳон.,
                                                          Ҳама ҷо пӯшида мешавад бо хоби сафед.




* Лета — дарёи фаромӯшшудаи олами зери замин, дар асотири Юнони Қадим.