Көбелек

Құштар көңіл зор қарқын алған күн
сәт туып түспес ұнжырға,
ажалдан сені тартып алғанмын
тұтқын етерде бір жырға.

Өлтірмейді өлең, сонда кеш ғұмыр.
Қажет те болмас о жақта
жарық жұмақ та, сордан еш Қыдыр
құтқармас тоғыз тозақ та.

Мәңгі еттім сенің күніңді қысқа,
түнекке қимай, тәннен тұл.
Қайырсыз — қамақ, бүгінгі ұрыста
тіріше тартыс, дәрмен қыл!