Фохтаки тӯсӣ замистон ку-ку намекунад...

* * *
Фохтаки тӯсӣ замистон ку-ку намекунад,
ман шояд ба гӯш ва ба ҳофиза ҳам ношунаво шудаам.
Аз дуоҳо чизеро ба ғайр аз ниёиши Модар-Худо ёд надорам.
Ҳимоятгаро, дар андӯҳам, бубахшо маро.

Ба мактаб мерафтам, навардҳо рӯдро мекӯфтанд ва ба тариқи онҳо
бо мӯзаҳои наълдори худ ба рӯи кӯпрукчаҳо тақ-тақ мезадам.
Маъюбе бо асбобе симдор менавохт дар бари рӯд
ва мехост ба оҳанг дарояд, аммо намешуд,
зеро ҳаёт пашизе нест ва он дар ҳам таҳи думи гурба,
зеро аз ҳавопаймо ба дучарха нишаст.
Ҷавонӣ магар гунаҳкор аст ё миссершмит, ё медсанбат,
Аммо фохтаи тӯсӣ зимистон ку-ку намекунад.

Аз рӯи пулчаҳо, аз рӯи тахтаҳои сафед ба мактаб мерафтам ва дар канорам
мерафт, ҳаёт ҳар хеле буду набуд ва бӯи модарон мешукуфт,
ҷойе девор соз мекарданд, ҷойе заминро побел,
киномеханик Гулин давон дар роҳ кросворд ҳал мекард,
муаллими мусиқӣ Тадэ, худро зӯр гирифта,
футлярро мебурд, аммо на бо баян чун ҳамеша, балки бо хишт,
ва на барои ҷисм, балки барои рӯҳи зинда,
то ҳаво ба ларза ояд дар навиштаҷоти «Парвози говзанбӯр».

Тақдир! ана он — ён ба ён зистан ва шакл гирифтан дар ин ҷо.
Ҳамаи моро баъд як ба як ба танҳоӣ ба тӯсзорак мебаранд.
Ва фохтаяк ку-ку мекунад ва дар соати охир хап мешавад...
Эй Модар-Худои нигаҳбон, дар андӯҳҳоямон бубахшой моро.