ნამდვილი ბიბლიოთეკა, რომელშიც ძრომიალი შეიძლება...

                                        * * *

ნამდვილი ბიბლიოთეკა, რომელშიც ძრომიალი შეიძლება,
არა ელექტრონული, საერთო, არამედ გუტენბერგულია,
თავისი დაქტილოსკოპიური სულის ანაბეჭდით:
მაჩვენე წაკითხული — და გეტყვი ვინ ხარო, — ტყუილად არ ამბობენ...
ნამდვილ ბიბლიოთეკაში თუ იძრომიალებ,
შეიძლება ლამაზად დახვეული რარიტეტის პოვნა,
ფანქრის ვერდიქტით ან მჩუქებელის მელნის წარწერით,
შეიძლება ავტოგრაფითაც, თუ გაგიმართლა...
მაგრამ ყველაზე ძვირფასი მოულოდნელობაა წიგნში რომ გელის:
ფიქრობ, ვინ იცის, შენც აქ ასე გამოგიჭირონ,
როდესაც დიდი მნიშვნელობა უკვე არცა აქვს,
გვერდებზე მოხაზულ გაუგებარ აღნიშვნებს...
შეუბერავ მტვერს და დაიწყება ნაკაწრების დაშლა
ტექსტის ზემოდან ან გვერდიდან და შემდეგ ტექსტი —
ეს იქნება ერთადერთი, რაც ნებისმიერ მწიგნობარს ათბობს
და ფარულად პოეტს, ერთადერთი ყველა
ჯილდოზე და სამადლობელზე, ამ ხანგრძლივ დროში,
და გეჩვენება ორივე მხრიდან უაზრო შრომად
და ფიქრობ ჩუმად თავზე, როგორც თანაავტორზე:
რა გიღირს ძმაო, — გამომიჭირე, აი, მეც აქ ვარ...
ამ წიგნების ნანგრევებში, განმათავისუფლე მარტოობისგან,
გამხმარი ხერხემლისგან, გახრწნილი გვერდებიდან,
გამომიჭირე ძმაო, მტვერი გაფანტე და წაიკითხე რა წერია
სწრაფი და ახლა უკვე გაჩერებული ხელით —
აი, ჩვენც შევხვდით, ეტყვი მას და მთავარიც ესაა:
წაიკითხო და აღმოაჩინო სხვა, სხვისში — საკუთარი,
დანარჩენი კი არც ისეა მნიშვნელოვანი:
ტირაჟი და გამომცემლობა, უცნობობა და მერე დიდება —
არაფერია, მე ასე ვიტყვი: წაიკითხე და გვერდზე გადადე,
მადლიერებით დაივიწყე და მადლობა რომ არ დაგავიწყდა...