Одиссей

 (қисқа парчали узун монотравелог)


Собитмасман — ваҳму ғамда, эҳтиросда. Урушга
боришни истамадим, ўзимни тентак санаб,
лек жанг жунуни устун тинчлик телбалигидан,
 ўзимни телба тутиб ва қанчалик бермай чап,
 ҳўкиз, эшакни қўшиб омочга, дон ўрнига
 шудгорга туз сепсам-да, уруш элчиси, бироқ
боламни омоч тиғин тагига ташлаб, менинг
содда айёрлигимни пайқаб қолди, ва менга
ўз оролим, аёлим, боламни қолдиришга,
қўлимга тиғ олишга ва қалқонимни кема
 бортига илишимга тўғри келди ўша чоғ.
<...>
Урушни якунлаш-чун тез, ҳар трояликни
 чув туширдим: кеманинг тахталаридан бўм-бўш
от ясаб, жангчиларни унга яширдим атай,
Кассандрага ишонмай трояликлар шу он
олиб ўтди деворнинг ортига топилмани,
 шўрликлар Ҳақ неъмати, эзгу рамз билди уни.
 Тақдирин чўзмай у кун Троя бўлди яксон.
<...>
Лек мени қўйворишни истамай жанг, разилваш
 ўч олди макрим учун. Уммонда йигирма йил
санқидим, чириб қолган кема ёғочин ёғлаб,
йиртиқ елкан ва сўнгги умид парчасин ямаб,
ҳафта, қоя, барбодлик, мавж ҳисобин йўқотиб;
 ярамас уруш уйга қайтишга йўл бермай, мен
 бурун тагида манқа янглиғ қолдим даҳр аро.
<...>
Ва мен яшаб, хотиним кашта тиккани сайин
 вақт эслаб борин, кенглик ўзлигин унутди, лек.
Ранги ўчган елкандай вақтни чўзардим, аммо
 йиртилиб, тўзғиб тушди бармоғим орасидан.
муштимда масофани сиқиб турдим, кеманинг
 чамбарагин сиқиб ушлаб тургандек, аммо
қўлимдан чиқиб улар айланарди бетиним,
 тўлқин ва ёт оролдан ўзгасин кўрмай раво.
<...>
Ниҳоят, уйга қайтсам жангдан, остонада лек
ит каби кутиб олди мени, сурбет троян
отининг куёвларин менга тиқиштирди, боз
ўлдиришимга тўғри келди — мечкай, ярамас,
доим оч, инсон гўштин истагувчи урушни
тўйинтирмоқлик — қонли қурбон келтириш учун.
Уруш қошида инсон ким бўпти — аянч қолдиқ.