Модаршави деринтизор шӯ кард ба қафқозӣ...

* * *
Модаршави деринтизор шӯ кард ба қафқозӣ,
Заргӯшаки офтобӣ ҳосил шуд, чун тӯб ҷаҳон-ҷаҳон. Оре!
Даромадаш аз дари тан.
Ӯ худ, ба ростӣ, кист?

Ва ӯ, — мегӯяндаш, — беваи Чернобил, сияҳшудае.
Аз ӯ ду бача афтода. Оқибат бор оварда.

Шавҳарашро, хати даъват сари аскарӣ нест,
Бе реактор низ намеандозанд.
Пас аз кор ӯ ба саломат хона меояд,
Нардбозӣ мекунад бо писараш, бақя додан меомӯзад.
Ба пурсиши: — Хӯш, ту кистӣ? —
Ва ба худ сидқ дорад: «Ҷонамро нисор намекунам».

Ва намегиряд-ку.
Ҳамачишон ба бокуӣ. Тартиби кор ва хӯрок.
Ва ба ӯ,
Дави чун гурба ба ҳар ҷо на зарур.
Ва ин зане, ки ба даҳ пушт московист,
Аз пайи писари сияҳҷурдаи худ ларза ба ҷон дар такупӯ
Аз пайи муъҷизаи ношуданӣ,
Аз пайи зоғчаи хандонак, мепарад дидаи ӯ,
Ва, инак,
шарфа ба гӯшаш бичакад...

— Ку, бигӯ, баҳри Худо, чӣ варо дар ватани худ нарасида,
ки нишинад?
Дар ҳақи ин зани чернобилӣ, занаконе оҳи ба дарде бикашанд —
— Ва Худо чӣ? —
Медиҳад тунд ҷавоб,
Сипас, зи сар то пои ватанро
Мекашад сар-сари дашном —
На, ки худ гуфтамаш ӯро, машав олуда, на бичаспӣ ба ҷавоб —
Ва ӯ ғазаб оғоз кунад:
— Ба исрор — нагзарад як сари мӯ!
Дайни пеши Ватан аст!
Қарзи Ватан!
Дигар роҳ надорам!